BVO (Buitenlands Vrouwen Overleg)
Organisatie
Binnenkort viert het Buitenlands Vrouwen Overleg, beter bekend als het BVO, zijn twintigjarige bestaan. Na twintig jaar actief te zijn geweest in de Zaanstreek heeft deze migrantenorganisatie haar bestaansrecht meer dan bewezen. In hun eigen pand aan de Botenmakerstraat in Zaandam, met een betaalde parttime coördinator in dienst, is de stichting in twintig jaar uitgegroeid tot een professionele organisatie.
De stichting heeft als doel de emancipatie, participatie en een verbetering van de materiële positie van buitenlandse vrouwen in de Nederlandse samenleving. Daarnaast is het BVO er altijd geweest om de belangen van de buitenlandse vrouwen in de ruimste zin van het woord te behartigen.
In het begin waren zij er vooral voor de vrouwen van de eerste generatie migranten in de Zaanstreek, van wie de mannen ooit bij Bruynzeel, Albert Heijn of Verkade zijn gaan werken. Tegenwoordig is het BVO er ook voor de kinderen van deze generatie, waarbij de dochters door het BVO worden ondersteund in hun zoektocht naar hun identiteit en hun carrièremogelijkheden.Activiteiten
Het BVO is door zijn jarenlange aanwezigheid in de Zaanstreek een bekende gesprekspartner geworden voor gemeente en instellingen. Beleidsbeïnvloeding en belangenbehartiging zijn dan ook belangrijke structurele taken. Het blijvend ontwikkelen van een eigen kader en een aanbod van activiteiten voor de doelgroep zowel binnen als buiten de eigen organisatie, is voor het BVO altijd erg belangrijk geweest.
Daarnaast is er het Jasmijn-project voor jonge vrouwen, waarin allochtone meiden door kunst en theater worden gestimuleerd om over hun toekomst na te denken. Een aantal BVO-meiden heeft zich door middel van deze projecten al aangemeld bij een theaterschool. Voor de volwassenen zijn er (i.s.m. stichting Welsaen) een training politieke participatie, een arbeidstoeleidingsproject en de jaarlijkse kadertraining.
Ieder jaar viert het BVO op 8 maart uitgebreid internationale vrouwendag met een toneelstuk en lezingen. Ook zijn er kortlopende projecten, zoals momenteel met het thema ‘huiselijk geweld’.Succesvol project
Van 1994 tot 1996 coördineerde het BVO een project met Turkse en Marokkaanse meiden. Dit project ontstond uit ontevredenheid met de keuzebegeleiding en de voorlichting over beroepskeuzes die allochtone meiden op school ontvingen. Volgens de voorzitter van het BVO werden buitenlandse leerlingen vaak te laag ingeschat en slechts naar een beperkt aantal beroepen doorverwezen. “Alle meiden wilden secretaresse worden”, zegt de voorzitter over die tijd.
Het project begon met een beroepenoriëntatie waarbij de meiden op bezoek gingen bij bijvoorbeeld de politie en de landmacht om zelf vragen te kunnen stellen over die beroepen. Hieraan werd een fotoproject gekoppeld, waarbij de deelneemsters op de foto gingen in het uniform of de bedrijfskleding die pasten bij een specifiek beroep.
Hieruit voortvloeiend werd onder 68 meiden en hun moeders onderzoek gedaan naar de toekomstperspectieven van allochtone meiden. De onderzoeksresultaten verschenen in het boekje ‘Op weg naar een gouden toekomst’. Een deel van de jongeren die meewerkten aan het onderzoek deed vervolgens mee aan een toneelstuk. De teksten voor het toneelstuk werden door de deelneemsters zelf geschreven over onderwerpen die speelden in hun eigen leven. Door het toneelstuk op te voeren, werd er automatisch een gesprek over deze onderwerpen op gang gebracht tussen de ouderen en de jeugd. Door de contacten die ontstonden tussen de allochtone meiden en het BVO gebeurde het ook regelmatig dat zij met hun persoonlijke problemen terechtkwamen bij het BVO.
Het toneelstuk is op video vastgelegd en terechtgekomen bij verschillende andere organisaties, die de band weer konden gebruiken voor hun eigen projecten, praatgroepen en dergelijke.
Dit project werd uiteindelijk veel omvangrijker dan gepland. De voorzitter: “Het project is fantastisch verlopen. Zowel de meiden als de organisatoren hebben er veel van geleerd. Concreet zagen we dat vroeger alle meiden secretaresse wilden worden en dat na het project sommigen van hen opeens kozen voor een carrière in de advocatuur of medicijnen. Wij hebben er altijd op gehamerd, en vaak met succes, dat meiden ook na hun huwelijk bleven werken.”De voorzitter van het BVO is ervan overtuigd dat projecten als deze nog steeds nodig zijn, al doen de meiden het nu op school qua studie veel beter dan de jongens. “Er blijft genoeg werk”, zegt de voorzitter. “We gaan nu brainstormen over de manier waarop we de jongens bij een project kunnen betrekken.”